Desde que o mar deixou o cadáver do neno Aylan sobre a area, a barbarie siria está en moitas bocas. Só fai falta poñer a orella e un escoita queixumes sobre o drama dos refuxiados á hora do café nos bares, nas conversacións de pais á porta do colexio ou mentres espera para pagar na cola do supermercado. Pero unha cousa é lamentarse, chorar incluso vendo bebés embarrados malviviendo en campamentos de fame e frío, e outra distinta tentar poñer algún gran de area para parar semellante traxedia. Iso xa non é tan habitual. Ou si. Depende onde se busque. O mércores, nun céntrico local pontevedrés pertencente ao club Belmar, si había acción por Siria. Tecíase para o pobo en guerra; unha iniciativa tan curiosa como solidaria que implica a corenta mulleres.

Nun salón de coloridos butacones, recibían o mércores un bo número de mulleres. Unhas son novas, boa parte maiores... Pero teñen algo en común: deixaron o seu café de media tarde, os seus quefaceres domésticos ou os seus traballos para sentar a tecer por unha causa solidaria unha vez á semana, de seis a oito da tarde. Son o exército da la. Agullas en man, calcetan jerséis, bufandas, gorros e, sobre todo, mantas para enviar a Siria. Fanas non tanto pensando nos refuxiados, senón nas persoas que seguen no país, atrapadas na guerra e pasando frío. Cústalles empezar a falar. Non por timidez nin por non contar a experiencia... ¡Están concentradísimas movendo a agulla a fume de carozo! Pero, aos poucos, ao compás do fío de cores que fai as bufandas, sóltase tamén o fío verbal.

Carmela Calvar é unha das tejedoras. Ela é destas mulleres que levan o voluntariado dentro. Así que lle custou traballo atopar oco para pasar unha tarde calcetando, pero topouno:

Co que está a pasar en Siria, en canto dixéronme que iamos tecer para mandarlles cousas para alí pensei que tiña que estar aquí. É moi gratificante facer cousas polos demais.

As súas mans, despois de tecer roupa para catro fillos e doce netos, teñen callo. Así que leva xa unhas vinte bufandas e unhas cantas mantas feitas. Ao seu lado, Charo e Tina recoñecen que levaban tempo sen poñerse ao choio coa la. Dá igual. «Aquí o importante é axudar á xente, e a que non sabe calcetar aprende», sinalan ambas.

Precisamente, de aprender fala Teresa. O seu caso é singular. Sumouse á iniciativa para tecer por Siria. Pero non calceta soa. Faio rodeada das súas dúas fillas, a maior é Carmen e a pequena Paula. Ambas acaban de descubrir o mundo da calceta con esta iniciativa. Pero, sobre todo, déronse conta de algo moito máis importante: «Hai que pensar nos demais e dedicarlles tempo», sinala a súa nai.

Logo, Paula ensina a súa creación en la. É unha manta diminuta. Cando explica por que é tan pequena, é como reconciliarse un pouco co mundo: «Quero que a teña unha nena siria para tapar ás súas bonecas», di ela. Se Paula é a alevín do batallón de tejedoras, Gloria é a máis veterana. Ela non estaba o mércores xunto ás demais mulleres. Tece desde a residencia onde vive. A súa nora, Mabel, que participa tamén na iniciativa, explica: «Está encantada, xa acabou a la que lle levamos e agora comprarémoslle máis. É unha marabilla ver como tece, vai como unha máquina», conta. En realidade, aínda que unicamente reúnense os mércores para facer punto, todas cosen algo en casa.

Produción copiosa

A produción, tras varias semanas de faena, empeza a ser copiosa. Sobre unha mesa hai jerséis, mantas de colorines, as típicas de la que todas as avoas tiñan hai anos en casa, e moitas bufandas e gorros para nenos. Ver esas diminutas capotas con orejeras é como abrir unha xanela ao drama sirio. Un imaxínase aos nenos que están sen elas na trincheira na que se converteu o seu país; a outros que as necesitan neses campos de refuxiados de miseria... A desesperanza aparece. Pero entón chega Elena, encargada de coordinar a actividade, e di:

Faremos máis cousas por Siria, como enviar mochilas con material escolar, algo que tamén fixemos hai meses. Aquí hai xente do club e outra que non o é, pode axudarnos quen queira.

E xa parece que hai esperanza.

(La Voz de Galicia, 20.03.2016)
IR AO INICIO